Sinds mijn kinderen op de lagere school zitten, geef ik ieder jaar een presentatie over het universum. Zo leuk om te doen! De presentatie wordt wat aangepast aan de hand van de klas en leeftijd. Vanmorgen was de presentatie natuurlijk niet kinderachtig, want het ging om de middelbare school. Even wakker blijven met 46 pubers voor je neus!
Wat ontzettend leuk vind ik dit toch altijd.
Die prachtige, unieke, wijze en allemaal anders-kinderen die me aankijken en met verbazing naar de zonnevlammen, ISS live stream en space junk kijken via groot beeld en veel gevoel.
Ik vertelde ook vanmorgen over onze Zon, de 13 manen in het jaar en de 13 sterrenbeelden die we ieder jaar op de achtergrond van de Zon waarnemen. Over de grootte van deze tekens, die allemaal anders zijn en de familie in het Melkwegstelsel waar we deel van uitmaken. Mars, Venus, Uranus etc. zijn onze broers en zusters.
Eigenlijk is deze ochtend ieder jaar een feestje. Ieder jaar merk ik dat de gevoelige kinderen zonder veel woorden, gelijk voelen hoe het zit. Geboeid zijn. Met open mond luisteren. Slechts een klein beetje informatie van mij nodig hebben, om het plaatje compleet te maken…
Maar er zijn ook altijd kinderen die er niet bij kunnen, die in hun hoofd zitten, niet verder willen kijken en ook niet geboeid zijn door maaninvloeden of een stuk meteoriet in je hand, wat ik altijd meeneem om te voelen.
Maar, het feit dat we leven op de meest prachtige planeet, onze Aarde, daar kan niemand deze ochtend omheen!
De precessie wordt uitgelegd; we leven op een tol nietwaar? Over de gregoriaanse kalender, die niet overeenkomt met de daadwerkelijke ronde die de Aarde maakt in een jaar. Het verschil in tijd; er is een natuurlijke tijd en een tijd door mensen verzonnen, kijk de klok in de klas…
De logica van de sterrenhemel. De mooie 8 die de Zon laat zien, de rozet van Venus en alle terugkerende ritmes en vormen in de natuur en het universum.
Ik vertelde dat ik vanmorgen vroeg werd wakker gemaakt door onze Guus, de kater wat me gelijk de gelegenheid gaf, even naar buiten te kijken. En, daar waren ze weer. Jupiter en Mars aan de hemel, in het oosten, hoe gaaf! Kijken jullie ook naar de sterren?
En precies daar, waar ik ze vanmorgen ook waarnam, zie je ze ook terug in zogenaamde plattegrond van het heelal, mijn real time chart. Een horoscoop met 13 tekens en alle posities van deze planeten, 1 op 1 gelijk met de astronomische positie.
Dus, kwamen de kinderen erachter onder welk sterrenbeeld ze eigenlijk geboren waren.
Dat was leuk en verrassend maar voor sommige minder makkelijk te accepteren. Want klinkt een Ram ineens minder sexy dan een Vis? Klinkt een Slangendrager veel beter dan een Boogschutter? En voelde iedereen van alles bij een korte omschrijving die ik gaf van de tekens, en de betrekkelijkheid van deze ene positie van de Zon. Want er is ook nog een maan, en Venus, Jupiter, Saturnus etc. in jouw horoscoop die net zo belangrijk zijn…. Oja… wauw….
Ik ben een sterrenkind, een Aardebewoner en ruimtewezen.
Na de invloeden van zonne-activiteit te hebben uitgelegd, GPS storingen en ook meteoriet inslagen op beeld te hebben gedeeld, waren ze toe aan veel vragen.
Zo leuk! Zo mooi! Dit vergeten ze niet meer. Ik weet dat de klasgenoten uit de kinderen van mijn klas, nog steeds, jaren later als ik ze tegen komen, terugkomen op dat uurtje in hun klas. De ISS live stream is gaan leven. De Aarde is onder hun aandacht. En de sterren knipogen inderdaad.
De astrologie is weer wat dichterbij de astronomie gekomen. Dat laatste is mijn missie en passie!
Toen alle vragen beantwoord waren en we langzaam weer waren geland stond iedereen op om terug naar hun klas te gaan. Maar een aantal kwamen me persoonlijk gedag zeggen.
“Ik geloof u niet mevrouw. Mijn moeder heeft mijn horoscoop ook en zij zegt dat ik een Ram ben en geen Vis.”
Een ander zei; “ Er klopt niets van mevrouw, ik herken mezelf niet in het sterrenbeeld, het is helemaal andersom!”.
En een groepje van vijf zei; “Sorry mevrouw, dat we niet allemaal stil waren. Ik vond het zo leuk wat u allemaal zei, ik zou het graag nog een keertje horen.”
En een ander zei: “Dank u wel, ik geloof u, het klopt. Ik voel het”.
En de laatste zei: “ Ik begrijp het wat u vertelde, ik vond het prachtig, ik snap mezelf nu beter, ik ben heel blij dat u er was. Dank u wel.”
Dankbaar ging ik naar huis.
Ik weet zeker, dat de sterren bij ze zijn vannacht.